سلام دختر گلم

امروز داخل کارگاه ، یکی از تکنسینهای ماشینکاری قدیمی آمد و پرسید که وقت دارم یا نه و شروع کرد به گلگی از افزایش حقوق امسالش. انتظارش این بوده که جزء کسانی باشد که از بودجه در اختیار مدیر هم مقداری سهمش شود که نشده بود.

جایی در صحبتش گفت که :"ما که به خودش (منظورش مدیر مستقیمش بود) گفته ایم که راضی نیستیم و آن دنیا هم باید جواب بدهد." جواب دادم :"ببخشید ولی آن دنیا هم مدیرتان جواب دارد و خیالش راحت است چون مدیر در این تصمیم گیریها مثل مجتهدی میماند که میگویند همینکه حکم خدا را میگوید، یک ثواب میگیرد و اگر حکمش درست باشد ، یک ثواب دیگر هم میگیرد. همینکه مدیرتان بدون حب و بغض و اینکه مسائل شخصی با نفراتش را در نظر بگیرد، تصمیمی میگیرد ، تصمیمش ثواب هم دارد و آن دنیا وضعش خوب است، اگر تصمیم خوبی بگیرد که دیگر خیلی وضع آن دنیایش خوب است."

خودم از جوابی که دادم خوشم آمد ، حاضر جوابی این جور جاها به درد میخورد! ولی واقعا از اینکه امسال همکاران منابع انسانی اینطوری دست ما و مدیران دیگر را گذاشته اند توی پوست گردو که نمیتوانیم با نیروهایمان به سبک سالهای قبل صحبت کنیم ، ناراحتم. سالهای قبل ما طبق یک سری قانون و قاعده نفرات را در پایان سال ارزیابی میکردیم و بعد نتیجه ارزیابی ما میشد مقدار افزایش حقوق ولی امسال بودجه ای به مدیران دادند که به هرکس هرچقدر که میخواهند اضافه حقوق بدهند و این شده که مدیران بدون ملاک و معیار ، فقط روی مبلغ افزایش حقوق نفراتشان تصمیم گرفته اند و الان وقتی کسی میپرسد که مثلا "چرا به من 10هزار تومان داده ای و به فلانی 20هزار تومان؟" هیچ جواب قانع کننده ای وجود ندارد ولی قبلش میتوانست همان ارزیابی را نشان بدهد و از تصمیمی که گرفته، دفاع کند.

بگذریم، چیزی است که گذشته و یادآوری مداومش کمکی نمیکند ولی این را برایت گفتم که اگر مدیر شدی بدانی که مهم است طبق یک قاعده و قانون تصمیم بگیری و از نفراتت هم همین انتظار را داشته باشی تا احتمال خطاهای تصمیم گیری را کمتر کنی.

بابا