سلام دختر گلم

قبلا برایت گفته بودم که مدتی است روی فیسبوک فعال شده ام و مطالبی که اینجا برایت مینویسم را آنجا هم میگذارم تا واکنش دوستان را ببینم؛ هدفم این بود که ببینم مزه اش چطور است و آیا ارزش فعالتر شدن یا حتی کنار گذاشتن این نامه دانی را دارد یا خیر و حالا میخواهم نتیجه را برایت بگویم:

از نظر من فیسبوک جای خیلی کارها نیست: نه میشود حرف دلت را بزنی که حرف دل اساسا برای بیان در جاهای عمومی نیست و نمیشود به همه گفت و نه جای حرف جدی است چون کسی حوصله خواندنش را ندارد خصوصا اگر بلند باشد و طولانی؛ همان شبکه اجتماعی که میگویند توصیف خوبی است برای آن ، جایی است که دوستان و آشنایانت می بینند و بعضی اخلاقیاتی که ما در دیدن دوستانمان داریم ،آنجا هم هست یعنی کسی حوصله حرف جدی را ندارد یا سهم شوخی و جوکهای جور و واجور خیلی زیاد است.

بعضی اتفاقات جالب هم می افتد که آدم معنی اش را نمیداند مثلا نوشته ای که "در بد گرفتاری افتاده ای و حسابی حالت خراب است" و بعد میبینی چند تا از دوستانت این مطلب را "Like" کرده اند ! نمیدانی یعنی همدردی کرده اند و یا منظور دیگری داشته اند. (اساسا مگر میشود دردسر و گرفتاری یک دوست را Like کرد؟!)

البته فکر کنم که از خود فیسبوک میشود فهمید که منظور اصلی از آن چیست چون از کاربر میخواهد "status" خودش را بگوید یعنی موقعیت و وضعیت خودش را ؛ شبیه به اینکه وقتی ما الان به دوستی میرسیم ، اولین سوالمان این است که "کجایی ؟ چه کار میکنی؟" و این مهمترین کاربرد فیسبوک میتواند باشد ؛باقی کارهایی که بعضی میکنند و از آن انتظار دارند به نظرم "لا یتچسبک" است، یعنی به آن نمی چسبد. ( این اصطلاح "لایتچسبک" هم یادگاری یکی از معلمهای عربی دبیرستانمان است که البته بعدا تو زرد از آب درآمد!)

یک نکته دیگر هم که روی فیسبوک اذیتم میکند این است که در قسمت Chat  میبینی که دوستان دیگری هم Online هستند اما تو تصمیم میگیری که آنها را نادیده بگیری و چیزی نگویی، و این احساس بدی به من میدهد ، درست مثل اینکه در خیابان ناگهان دوستان قدیمی خودت را ببینی ولی بی اعتنایی کنی و رویت را به سمت دیگر بچرخانی.

بگذریم، به نظرم به هدفی که از فعالیت روی فیسبوک داشتم، رسیده ام و بیشتر از آن لازم نیست که آنجا باشم، همین "نامه دانی پدر و دختری" جای بهتری است برای حرفهایم، خودمانی تر است و دلچسب تر و البته شخصی تر.

نمیدانم تا وقتی تو بزرگ میشوی چیزی از این وبلاگها و فیسبوک و ... باقی میماند یا نه ولی امیدوارم تو هم راه خودت را برای بیان آنچه که در دل داری ، پیدا کنی و شاید برای "پرنیان و پوریای خودت" به یادگار بگذاری.

بابا