سلام بچه های گلم

امروز با اینکه عید بود و روز پدر اما تولید باید کار میکرد و من هم رفته بودم شرکت. در مسیر برگشت به خانه ، گوینده رادیو پیام میگفت:"دستهای پینه بسته پدر همیشه پشت و پناهم بودند، روز پدر مبارک باشد" . با شنیدن این نوع تبریک گفتن به این فکر افتادم که چقدر این مفهوم "پینه بسته" در فرهنگ ما ارج و قرب دارد و نشانه رنج و دردی است که صاحبش کشیده و حالا باید دیگران به آن احترام بگذارند.

اما واقعیت این است که مدتهاست که خیلی از شغلهای سخت و مهم و قابل احترام ، منجر به "دستان پینه بسته" نمیشوند ، دستان با مهارت یک پزشک جراح یا مهندس طراح یا اپراتور کامپیوتر یا نقشه کش و ... با سخت ترین کارها هم پینه نمی بندند حتی در روستاها هم اگر افراد از دستکش مناسب کار استفاده کنند یا از ابزارهای صنعتی ، احتمالا کسی دستش پینه نمی بندد اما در فرهنگمان برای احترام به "دستان پینه نبسته" واژه و کلمه ای نداریم . از نگاه من اینکه ما هنوز از نشانه های فرهنگ روستایی و کشاورزی استفاده میکنیم ، نشانه دیگری است از اینکه ما هنوز از نظر فکری در همان فرهنگ روستایی زندگی میکنیم و خیلی از تقابلهایی که این روزها در مسائل مختلف پیش می آید ناشی از همین است که فکر ما هنوز روستایی است ولی ابزارها و نیازمندیهای زندگی مان ، مدرن و صنعتی شده است مثل وضعیت رانندگی یا خیلی مسائل دیگر.

امیدوارم شما که بزرگ شدید، تکلیفمان با خودمان روشن شده باشد و این تقابلها حل شده باشند.

بابا