سلام بچه های گلم

در مورد کار خانمها نظراتی که چند نفر از دوستان در مطلب قبلی دادند را حتما دیده اید . دستشان درد نکند ولی هدف من از آن مطلب بیشتر دانستن نظرشان در مورد همان مطلب و استدلالی بود که توضیح دادم یعنی اولویت داشتن کار آقایان نسبت به خانمها به خاطر اینکه مردها در جامعه ما نان آور خانواده هستند ولی دوستان بطور کلی در مورد کار خانمها اظهار نظر کردند ، شاید به خاطر تیتر مطلب که کلی بود ، اینطور شد.

به هرحال در مورد کار خانمها به طور کلی و آن مطلبی که مشخصا مد نظرم بود، نکات زیر را باید در نظر گرفت:

  • مخالفت با کار کردن خانمها تقریبا به معنی مخالفت با استقلال مالی ایشان است یعنی اگر حالتهای استثنایی را در نظر نگیریم (مثل حالتی که کسی به دلیل ارث ناگهان پولدار میشود) کسی که کار نکند یعنی به دیگران وابسته است ، حالا این دیگران میتواند پدر باشد یا شوهر ولی به هر حال این فرد قاعدتا ذهنیتی که از یک خانم در نظر دارد ، بدون تکیه گاه مالی ، ناقص است و همیشه یک خانم را در کنار یک مرد که تکیه گاه مالی اوست، تعریف میکند. البته مخالفت با استقلال مالی خانمها معمولا به این صراحت بیان نمیشود و بعضی وقتها برایش استدلالهای عجیبی هم بیان میکنند مثل اینکه "کار خانمها در فرزندآوری و پرورش ایشان آنقدر مهم است که شوهرانشان موظفند نیازهای مالی ایشان را برطرف کنند" و به این صورت سعی میکنند توجه اصلی روی نقشهای پرورشی زنان باشد تا عدم استقلال مالی و وابستگی به یک مرد.
  • البته با یک دیدگاه کاملا متضاد (و شاید فمینیستی) هم میتوان مخالف کار کردن خانمها بود به این معنی که کسی بگوید این دولت است که باید به خانمها آنقدر امکانات مالی بدهد که ایشان بدون داشتن تکیه گاهی مانند شوهر یا پدر بتوانند مستقل باشند که البته من نشنیده ام کسی این طور استدلال کند.
  • با اصل قرار دادن استقلال مالی خانمها دیدگاه ملایم تری هم هست که معتقد است خانمها فقط با اشتغال به کارهای زنانه باید استقلال مالی داشته باشند و به این صورت میخواهد بین استقلال مالی ایشان و نظرات سنتی در مورد "زن ایده آلی که با هیچ نامحرمی ارتباط ندارد" آشتی برقرار کند.

اما در مورد سوالی که پرسیده بودم یعنی "آیا درست است (یعنی منطقی است) که قانونگذار با این استدلال که کار کردن مردها اولویت بالاتری نسبت به زنها دارد، با گذراندن قانونهایی مثل سهمیه بندی جنسیتی در رشته های دانشگاهی یا سهمیه بندی استخدامی ادارات دولتی در شرایط فعلی ایران ، سعی کند که کارکردن خانمها را سخت تر کند و به مردها اولویت بدهد؟"

من بعنوان پدری که یک پسر و یک دختر دارم با این استدلال مخالفم و آنرا نه منطقی میدانم و نه اخلاقی که خودم یا یک قانون یا سازمان و ... بین دو فرزندم تفاوت بگذارد و یکی را به نفع دیگری حذف کند یا جلوی رشد یکی از آنها  را در چیزی که دلش میخواهد و دوست دارد، بگیرد. من این تصمیمها را برخلاف "ایجاد فرصتهای برابر رشد و توسعه برای افراد یک جامعه" میدانم و از طرفی آنقدر خانم با پشت کار و متخصص و آقای سهل انگار و غیرمتخصص دیده ام که نمیتوانم بطور کلی بین توانایی های خانمها یا آقایان در کارها تفاوت بگذارم شاید برای کارهای خاصی بتوان اینکار را کرد و درست هم هست اما اینکه بطور کلی خانمها را از بعضی شایستگی ها و توانایی ها خالی فرض کنیم و بگوییم بعضی از کارها را نمیتوانند انجام دهند را قبول ندارم.شاید این برداشت درست باشد که در بعضی کارها معمولا "مردهای مناسب" بیشتری پیدا میشوند و در بعضی کارها "زنهای مناسب" بیشتری ولی اینکه مردها یا زنها را از بعضی شغلها محروم کنیم را قبول ندارم و فکر میکنم خود مردها و زنها بهتر میتوانند تشخیص بدهند که چه کاری مناسبشان هست و چه کاری نیست و در یک فضای ایده آل ، هر کارفرمایی به دنبال بهترین فرد است که از سرمایه اش بیشترین استفاده را بکند و اگر ما با قانونهای تبعیض آمیز، انتخابهای او را در پیدا کردن فرد مناسب کم کنیم در واقع باعث اتلاف منابع بیشتری خواهیم شد؛ ضمن اینکه چنین قوانینی خیلی از حالتهای خاص خانمها را در نظر نمیگیرد (مثل خانمهای سرپرست خانوار و ...)

بنابراین به نظر من کسی که میخواهد راجع به کار خانمها صحبت کند باید مستقیم و صریح در مورد استقلال مالی ایشان صحبت کند و این اصل است والا اینکه بعضی نقشهای خانمها را آقایان نمیتوانند به عهده بگیرند و باید شرایط به نحوی باشد که خانمها در ایفای این نقش خودشان (مثل مادر شدن) آزاد و راحت باشند قابل جمع شدن با استقلال مالی ایشان است و اینجاست که اگر جامعه یا قانون گذار میخواهد برای خانمها تسهیلاتی در نظر بگیرد باید اصل استقلال مالی خانمها را مد نظر داشته باشد و از قوانینی که استقلال مالی خانمها را در نظر نمیگیرد یا سخت میکند، پرهیز کند.

نمیدانم وقتی شما بزرگ میشوید ، کدام دیدگاه مدیریت جامعه را در دست خواهد داشت و خصوصا پرنیان چقدر برای رسیدن به ارزوها و کارهایی که دوست دارد، مشکل خواهد داشت اما از صمیم قلب ارزو میکنم که فقط توانایی ها و پشت کار خودتان باشد که سطح موفقیتهایتان را تعیین میکند و نه قانونهای تنگ نظرانه یا نظرات شخصی افراد دیگر.

بابا